Zazwyczaj zawiera około 200 substancji i biopierwiastków. Zasobny w białko (zawartość pow. 50%). W 100 g pyłku znajduje się tyle aminokwasów, ile zawiera pół kilograma wołowiny lub7 jajek. 

Jest on także bogaty w węglowodany, tłuszcze, aminokwasy (w tym niezbędne dla nas egzogenne, których nie umiemy syntezować, a które musimy dostarczać organizmowi), enzymy, hormony (estron, acetylocholina), składniki mineralne (potas, fosfor, siarka, magnez, żelazo, mangan, miedź, cynk, selen, molibden, kobalt, krzem, wapń, chlor, brom, glin, sód), olejki eteryczne, fitoncydy. Jest to doskonały naturalny koncentrat witaminowy.Pod względem zawartości składników odżywczych przewyższa walory miodu. Stosowany w leczeniu niedokrwistości, z powodzeniem nawet tam, gdzie nie pomogły preparaty z żelazem. Pyłek wpływa na poprawę struktury anatomicznej i funkcjonowanie błony śluzowej żołądka, reguluje przemiany materii, pobudza funkcje trawienne, działa w zakażeniach wirusowych i bakteryjnych, wzmacnia system odpornościowy, jest pomocny w zaburzeniach wzrostu, w okresie klimakterium, obniża poziom cholesterolu, hamuje zlepianie się płytek krwi (działanie antyagregacyjne, przeciwzawałowe, przeciwmiażdżycowe), wzmacnia ośrodkowy układ nerwowy, poprawia samopoczucie, działa uspokajająco, poprawia ukrwienie tkanki nerwowej, sprzyja długowieczności, działa pozytywnie w schorzeniach narządu wzroku, polecany u dzieci rachitycznych (opóźnionych w rozwoju), w leczeniu zmian zapalnych i przerostowych gruczołu krokowego (prostaty), w leczeniu choroby alkoholowej, cukrzycy, w bólach mięśni i kręgosłupa. Pyłek pomaga w leczeniu przewlekłych zapaleń wątroby na tle wirusowym. Wpływając na rozkład obumarłych komórek i martwych mikroorganizmów osłania wątrobę, reguluje jej pracę, obniża poziom bilirubiny, ochrania hepatocyty przed działaniem czynników toksycznych. Sprawdza się w leczeniu ostrego i przewlekłego zapalenia wątroby, jej uszkodzeń, zarówno pourazowych jak i toksycznych. Potrafi zahamować proces zapalny, martwicę i stłuszczenie komórek wątrobowych.

Propolis – kit pszczeli to substancja balsamiczna, barwy od ciemnożółtej, przez pomarańczową, zielonkawą, po czerwoną i brunatną. Smak ma kwaskowy i gorzkawy, a zapach cytrusowo-korzenny. Pszczoły zbierają propolis z pączków kwiatowych, gdzie znajdują się substancje balsamiczne i woskowe.

Do tych substancji dodawana jest wydzielina gruczołów gardzielowych (ślina) oraz wosk. Z tak przygotowanej substancji pszczoły formują grudki i umieszczają je w koszyczkach na trzeciej parze odnóży. Robotnice w ulu przejmują ładunek i przetwarzają go dodając balsam pyłkowy. Szczególnie cenny jest propolis z sosny, topoli i brzozy. Propolis to najważniejszy środek higieniczny w ulu, służy do uszczelnienia wszelkich otworów, umocowania plastrów do ramek i beleczek. Pszczoły pokrywają cieniutką warstwą kitu pszczelego zarówno całe wnętrze ula, jak i wnętrza komórek przygotowywanych do czerwienia.

U wlotu do ula robotnice moszczą propolisowy dywanik, dezynfekujący każdą wlatującą pszczołę. Propolis zabezpiecza pszczoły przed bakteriami, wirusami i grzybami. Jedna pszczela rodzina jest w stanie wytworzyć zaledwie 100 g propolisu w ciągu roku. Jest to bardzo cenny produkt, w przeliczeniu 1 kg propolisu jest wart 25 kg miodu. Rozpuszcza się m.in. w alkoholu (60-70% spirytus, etanol), nie rozpuszcza się wcale w wodzie. Propolisowi przypisuje się pond 70 właściwości leczniczych. Wielu autorów uważa propolis za „antybiotyk” XXI wieku, często skuteczny w leczeniu schorzeń, na które dostępne farmaceutyki nie skutkują. Stosuje się także skojarzone działanie antybiotyków z propolisem i uzyskuje się zadowalające efekty takich metod. Propolis lepiej działa w skojarzeniu z witaminą C – lubi środowisko kwaśne. Wykryto dotychczas około 300 substancji aktywnych, znajdujących się w propolisie. Są w nim biopierwiastki, witaminy, kwasy organiczne, antybiotyki, substancje wzrostowe, flawonoidy, które niszczą wolne rodniki.

Działa skutecznie na gronkowce, rzęsistka pochwowego i dziecięcego, na grzyby chorobotwórcze, słabiej na paciorkowce i błonicę, co przy tym najważniejsze – bakterie nie potrafią się uodpornić na działanie propolisu. Wzmacnia organizm w stanach osłabionej odporności, zmęczenia, wyczerpania, hamuje wzrost komórek nowotworowych, zwłaszcza szyjki macicy, piersi, wątroby, czerniaka złośliwego, okrężnicy, nerek. Przeciwdziała przerzutom nowotworowym i zmniejsza skutki radio i chemioterapii. Poprawia funkcjonowanie błony śluzowej żołądka, zmniejsza kwasowość żołądka, pobudza działanie grasicy (odpowiedzialnej za podział odpornościowych białych ciałek krwi), stosowany z powodzeniem w chorobach wrzodowych żołądka i dwunastnicy, hemoroidach, działa przeciwbólowo (hamuje wydzielanie prostaglandyn, czyli hormonów zwierzęcych należących do eikozanoidów), a miejscowo działa znieczulająco, reguluje ciśnienie, zapobiega miażdżycy, uszczelnia naczynia włosowate, wzmaga wydzielanie żółci, ochrania i odtruwa wątrobę w przypadku zatruć, leczy wrzodziejące żylaki podudzi, pomaga w leczeniu trudno gojących się ran, zapalenia gruczołu krokowego, skuteczny przy trądziku, wypryskach, czyrakach, zajadach, ropniach i wszelkich chorobach skórnych (nawet chroni skórę przed oparzeniami słonecznymi jako filtr UV), leczy odleżyny (nawet stare, głębokie odleżyny i zapobiega powstawaniu nowych), regeneruje tkankę kostną, chrzęstną, skórną po urazach, oparzeniach, przyśpiesza zrastanie się kości, pomaga przy reumatoidalnym zapaleniu stawów, zmniejsza obrzęki, ból stawów, leczy stany zapalne dróg oddechowych, gardła, dróg moczowych i pęcherza, doskonały w schorzeniach stomatologicznych, w leczeniu astmy, w okulistyce, poprawia pamięć, koi nerwy. Sprawdza się w leczeniu chorób wirusowych i infekcyjnych takich jak: np. opryszczka, grypa, salmonella, malaria, gruźlica, AIDS. Najlepiej stosować propolis w połączeniu z innymi produktami pszczelimi, np. dodany do miodu wraz z pyłkiem kwiatowym czy pierzgą, mleczkiem pszczelim. Przechowywać należy go w ciemnym słoiku, w chłodnym miejscu. Stosuje się go miejscowo w leczeniu chorób skórnych takich jak trądzik, grzybica czy przyspieszając gojenie ran. Pomaga również przy zapaleniu dziąseł.

Może być stosowany także doustnie. Pomaga w leczeniu stanów zapalnych gardła oraz wrzodów żołądka. Stosuje się go również przy leczeniu odleżyn, czyraków, a nawet chorób alergicznych i reumatycznych, jak i oczu, uszu i układu krążenia.

Pierzga – to przetworzony przez pszczoły pyłek. Pszczoły upychają pyłek w komórkach plastra, ubijają główkami, dodają nektar, miód i zasklepiają woskiem. Dzięki obecnym w przewodzie pokarmowym pszczoły, bakteriom kwasu mlekowego w komórkach plastra następuje fermentacja. Po ok. 7 dniach powstaje w ten sposób pierzga – łatwo strawny, pełnowartościowy pokarm (chleb powszedni) pszczół. Pierzga wykazuje działanie regenerujące, pomaga w czasie chronicznego zmęczenia, depresji, wspomaga po dużym wysiłku psychicznym. Warto włączyć ją do jadłospisu również wtedy, gdy cierpimy na dolegliwości układu krążeniowego. 

Mleczko pszczele – jest wydzieliną gruczołów pszczół karmicielek. Ma konsystencję galaretowatą. Barwa mleczka jest w dosyć szerokim zakresie od kremowo-białej przez kremową po brudnoszarą i niebieską, smak słodko-kwaśny, a zapach przypominający skondensowane mleko lub śmietankę. Mleczko służy do karmienia larw. Larwy robotnic i trutni żywione są mleczkiem pszczelim przez pierwsze dni życia, a larwy z których wyrosną przyszłe matki – królowe przez całe życie mleczkiem o innym składzie. Karmienie mleczkiem wydłuża ich życie 60-krotnie i zwiększa ich wagę 2400-3000-krotnie, dzięki substancjom wzrostu zawartym w tak zwanym królewskim mleczku pszczelim. Mleczko pszczele od zawsze było używane jako kosmetyk. Badania nad nim były prowadzone już od 1673 roku.

Mleczko ma właściwości budujące, wzmacniające, regenerujące, odmładzające – powstrzymujące procesy starzenia. Odkryto w mleczku jak dotąd około 120 substancji: węglowodanów, tłuszczów, witamin (prawie kompletny zestaw), minerałów, wysokiej jakości białka (prawie wszystkie aminokwasy), kwasy organiczne (w tym pantotenowy), wolne kwasy tłuszczowe, enzymy, ponad 20 biopierwiastków, substancje antybiotyczne i hormonalne. Mleczko pszczele ma działanie: silnie bakteriobójcze, odtruwające, obniżające poziom cholesterolu i trójglicerydów, rozszerzające naczynia wieńcowe, dostarczające organizmowi wszystkich niezbędnych substancji odżywczych, pomagające w leczeniu chorób wieku starczego, pomagające w przyroście wagi niemowląt.

Ma wspomagające działanie w leczeniu schorzeń skóry, chorób wrzodowych żołądka i dwunastnicy, nieżytów jelita grubego, stanów zapalnych wątroby po żółtaczce zakaźnej i zatruciach, stanów zapalnych trzustki, w przewlekłych zaparciach, w niewydolności nerek, w schorzeniach reumatoidalnych i zwyrodnieniowych stawów, przynosi ulgę w bólach, poprawia krążenie mózgowe, ma zastosowanie w leczeniu wspomagający oskrzelowej, stanów zapalnych krtani, oskrzeli, gruźlicy płuc, pobudza aktywność komórek kościotwórczych, pomaga w stanach zapalnych błony śluzowej jamy ustnej, gardła, języka, dziąseł, krtani, tchawicy, oskrzeli, zapaleniu spojówek, powiek, w niedoborach hormonalnych, dolegliwościach przekwitania, niedoczynności jajników. Miejscowo używa się go w czasie leczenia odleżyn, odparzeń oraz łojotoku czy egzem i liszajów.

Preparaty zawierające mleczko pszczele są dostępne w aptekach, sklepach medyczno-zielarskich. Mleczko pszczele korzystnie działa na układ nerwowy, dodaje energii, poprawia samopoczucie oraz wspiera działanie układu krążeniowego zapobiegając miażdżycy czy obniżając ciśnienie tętnicze.

Jad pszczeli – pomaga wyleczyć reumatyzm, gościec i artretyzm oraz wspomaga leczenie nadciśnienia, nerwic i neuralgii. Wykorzystuje się go również w leczeniu blizn pooperacyjnych, jednak mogą wystąpić powikłania przy stosowaniu. Jadu pszczelego nie można stosować samodzielnie, a jedynie pod nadzorem lekarza po zaleceniu stosowania terapii jadem.